Op naar IFRS 17:

Hoe kunnen verzekeraars de kans op een succesvolle integratie van Finance en Risk vergroten?

Verzekeraars hebben het vandaag de dag steeds drukker. Hoog op de agenda van het senior management staat momenteel de naderende wijziging van het verslaggevingsregime (IFRS 17). Deze nieuwe verslaggevingsstandaard eist dat verzekeraars hun verplichtingen gaan waarderen op basis van gedetailleerde (historische) polisgegevens. Deze eisen onderstrepen hoe belangrijk het voor verzekeraars is om administratieve systemen, databases en modellen van Risk en Finance te integreren. Een geïntegreerd IT-platform voor Risk en Finance komt echter de gehele bedrijfsvoering ten goede. De integratie zal helpen om datareconciliatie problemen op te lossen, hiermee samenhangende risico’s aan het productrendement te koppelen, prognoses voor de begrotingscyclus te verbeteren en bedrijfsbrede operationele risico’s en kosten te reduceren door rapportageprocessen (deels) te automatiseren.


Gezien al deze voordelen vraagt u zich vast af waarom verzekeraars toch niet staan te popelen om hun Risk- en Finance-functies te integreren. IT-implementaties staan echter bekend als zeer moeizame projecten. Het senior management aarzelt waarschijnlijk, gezien alle inspanningen en risico’s die aan een IT-integratieproject verbonden zijn, zoals onderschatting van kosten en projectvertragingen.


De integratie van Risk en Finance vereist een nauwe samenwerking tussen meerdere afdelingen, zoals Finance, Actuarial en IT. Binnen verzekeraars heerst echter vaak nog een silocultuur en dat maakt het moeilijker om grote veranderingen door te voeren. Hoe kunnen verzekeraars dan toch de kans op succes vergroten? De belangrijkste succesfactor is om vanaf het begin goed vast te stellen wie de stakeholders zijn en alle neuzen dezelfde richting op te krijgen. Wie vanaf het begin van het project de belangen van alle interne stakeholders op één lijn weet te brengen, vergroot de kans op succes. Dan zitten de juiste mensen aan tafel om problemen aan te pakken zoals definitieverschillen tussen Risk en Finance, eventuele beperkingen van het huidige systeem (gapanalyse) en datamigratie. Zo kunnen de voorkeuren van stakeholders voor de IT-systeemarchitectuur op één lijn gebracht worden. En het aantal projectknelpunten kan verminderd worden door de juiste medewerkers genoeg tijd te geven om zich met de implementatie bezig te houden.


Een andere belangrijke succesfactor is de inzet van vertalers. De communicatie tussen afdelingen is binnen verzekeringsmaatschappijen vaak beperkt. Daardoor spreken actuariële, financiële en IT-medewerkers vaak andere talen (ze gebruiken een ander jargon en andere definities). De implementatie vereist echter een nauwe samenwerking tussen afdelingen en dan kan spraakverwarring tot misverstanden leiden. De vertalers kunnen interne of externe adviseurs zijn die zorgen voor een goed begrip en een goede communicatie tussen de afdelingen tijdens de implementatie.


Tot slot is voor zowel Risk als Finance een uitvoerig governance raamwerk essentieel om een succesvol gebruik van het systeem na de implementatie te waarborgen. IFRS 17 is een op beginselen gebaseerde standaard waarbij vele modelkeuzes mogelijk zijn en veel veronderstellingen gemaakt moeten worden om de verzekeringsverplichtingen te kunnen bepalen. Een goede governance structuur is nodig om het modelrisico zo klein mogelijk te houden. Op basis van onze uitvoerige ervaring met diverse Risk & Finance-gerelateerde IT-implementaties weten we dat de bovenstaande overwegingen de kans op een succesvol implementatieproject aanzienlijk vergroten. Daarom raden wij verzekeraars aan om met deze elementen rekening te houden als zij de integratie van Risk- en Financesystemen overwegen.


Raymond Rosa